Soms vroeg ik me weleens af waarom de natuur groen heeft gekozen als kleur van het leven. Is dit dan de enige kleur die in staat is om de erin verholen rust van de wereld te redden en misschien ook wel het vermogen die rust op de mens over te brengen? Want alle andere kleuren leken mij neurotisch, door onrust aangetast.

Meer dan eens bleef ik langere tijd voor dat raam staan kijken. En het was voldoende dat ik keek. Mij bekroop het gevoel dat ik niet keek omdat ik ogen had, maar dat ik als het ware door dat uitzicht begiftigd was met de genade van het kijken. En misschien bestond ik zelfs wel dankzij het feit dat ik keek. Ik hoefde mezelf niets voor te stellen, ik kreeg zelfs niet het gevoel dat enig woord in me wilde opkomen, want alles was in dat kijken. Soms overkwam me zelfs het gevoel dat dat kijken losstond van mijn bestaan. Alleen, is een van de mens los bestaan van de wereld mogelijk? Wie zou hem anders moeten beleven, ervaren bevestigen? Wat zou buiten de mens het bestaan van de wereld kunnen waarborgen? Misschien bestaat daarin wel onze onvervangbaarheid.

Wieslaw Mysliwski (De laatste hand)

De blauwe regen, wordt de blauwe regen nu mooi, uit zichzelf getild, eigen gemaakt, op een voetstuk geplaatst, onderwerp van overpeinzing? Of heeft de blauwe regen, genoeg aan zichzelf – eenvouds verlichte waters – zonder inmenging? De blauwe regen neemt haar naam terug, en wordt het onnoemelijke.