Misschien wel om het contrast wat groter te maken, hadden ze twee magere paardjes in de bloedhete wei naast de camping gezet. De ribbekastjes stonden van elkaar afgedraaid en keken glazig en afwezig voor zich uit. De campinggasten sloten hun lethargische dag af met schnitzel en patat op het terras. De morsige eigenaar kon het allemaal net aan. Mijn vrouw had het plan opgevat om haar benen te strekken middels een hardloopprogramma, waarin ze zwoel werd toegesproken door een Vlaamse tussen de upbeat nummertjes. Net buiten het campingterrein vond ze de twee vermagerde diertjes tussen de armzalig hangende springbalsamine. Het was duidelijk dat de mensen niets aan hun hoofd hadden. Corona was teruggebracht tot een handpompje met desinfecterende gel. Mijn geliefde vrouw bleef de hele dag naar het innerlijk behang met de twee vermagerde diertjes kijken, voordat ze besloot de plaatselijke dierenbescherming per mail op de hoogte te stellen. Gespannen wachtte zij het weekend af. Op maandagmorgen kreeg ze bericht: 

“Guten Morgen, könntest du bitte Fotos von den Pferdenmachen und der Wiese, Unterstellung etc. Kannst du die ganze Wiese einsehen? Ik freue mich auf deine Rückmeldung.”

Mijn vrouw antwoordde dat wij op het punt stonden weg te gaan, en ze daarom geen foto’s kon maken. Ze legde nog een keer gedetailleerd uit waar de paardjes stonden en vroeg met nadruk naar de paardjes te kijken. Misschien is het goed om te vermelden dat mijn vrouw goede bedoelingen van het menselijk ras behoorlijk in twijfel trekt, maar als het om dierenleed gaat, zij a la minute in het geweer komt om toch weer een appèl te doen op die goede bedoelingen. Tegen het eind van de middag kregen we een reactie van het ‘noodopvangstation’: 

“Guten Tag, ich habe es an das Tierheim Bad Kreuznach weiter geleitet. Die sind nicht zuständig für Groβtiere. Bitte melden Sie sich beim zuständigen Veterinäramt Bad Kreuznach.”

Blijkbaar hadden we wel bij hen terecht gekund voor een ondervoede cavia, maar voor ribbenkastjes van een groter formaat waren we aan het verkeerde adres. De plastic raampjes van onze safaritent waren behoorlijk beslagen. Neem je GVD de moeite om in je vakantie voor beestjes op te komen, raak je verstrikt in het bureaucratische werktheater van het plaatselijke meldpunt dierenmishandeling. In haar beste vwo-Duits, met de juiste vervoegingen, schreef mijn vrouw dat het hún dierenleed was, dat ze gedaan had wat ze kon in haar vakantie en dat het aan hen was iets aan te situatie te doen. De afsluitende groet ontbrak. Net voordat mijn vrouw de camping verliet, kreeg ze een mailtje:

“Guten Morgen, ich leite Ihre Meldung an das Veterinäramt Bad Kreuznach weiter. Vielen Dank für den Hinweis. Alles Gute.”

Het viel me op dat we behoorlijk snel Duitsland uit waren.