Vanuit een eugenetisch standpunt is het heel wel mogelijk een voorstelling te maken over een toekomst samen. Dit overdacht ik tijdens ons eerste etentje aan het water. Zij de knappe blondine, een spits en symmetrisch gezicht, kleine oren en handen. Ik de pafferige maar springerige intellectueel op weg naar een geweldige academische carrière. De vermenging van onze genen zou prachtig kroost opleveren. Stijlvol gekapte kindjes die blijk zouden geven van een uitzonderlijk IQ, ofschoon zij zich daar nooit op zouden voorstaan, als ze al het besef hadden. Een teveel aan zelfbewustzijn interfereert in de psyché en leidt onherroepelijk tot degeneratie, zo leerden naturalistische romans uit het fin de siècle mij. Het water klotste tegen de kanten. Zij verschoof een been onder het tafeltje en ik dacht aan de benen van mijn vorige vriendin, al verdrong ik die gedachte weer. Mijn eerste gedachte ontglipt mij regelmatig als flatus na een copieuze maaltijd, dus verdringen is mij op het lijf geschreven. En daarnaast is op een eerste ontmoeting beginnen over andere relaties een doodzonde. ‘Heb je eerdere relaties gehad?’ vroeg ze. De opmerking haalde de kurk van de fles en ik fêteerde haar op mijn rijke verbeelding die dankzij het gebrek aan ervaring nogal groot was geworden, één eerdere vriendin met dikke benen uitgezonderd. Ze werd steeds stiller en na het voorafje zei ze dat ze een andere afspraak had. Ik bleef zitten met mijn verbeelding en een hondje dat nieuwsgierig aan mijn broekspijp snuffelde.