Als ik een ding heb opgestoken van de acculturatietraining is dat ik de gebruikelijke westerse arrogantie achterwege moet laten in Roemenië. We lopen naar het Herastrau park voor een in Boekarest vrij gebruikelijke zondagse wandeling. Op de Strada Nicolae G. Caramfil zit een zwerver met zijn hand omhoog. Ik voel in mijn zakken en vind een paar losse munten, niet meer dan een paar cent. Ik wil het niet mooier maken dan het is. De zwerver kijkt hoopvol. Ik leg mijn dochter nogal wijs uit dat een Boeddhist het gedrag van de zwerver ziet als mogelijkheid te kunnen geven. Ik vraag me af of dat ook opgaat bij het geven van een paar cent. Trots leg ik de munten in de hand van de oude man. Hij kijkt of hij water ziet branden. Van weeromstuit begin ik te lachen; een hautaine lach. Acuut word ik door mijn vrouw beticht van hoogmoedigheid. Mijn dochter staat er bedremmeld bij. Ik houd maar wijselijk mijn mond. Ik zal mijn gedrag op een later moment nog eens onderzoeken, als de druk eraf is.