Op papier ben ik leuker dan in het echt, maar elke vorm van fictie heeft een werkelijkheid nodig wil zij overtuigend zijn. Zo dacht de verteller toen hij zich aan zijn verhaal over de drie teckels zette. Even het verhaal, de protagonisten en de ruimte schetsen. God, de God van Nescio zag alles.

A Rebours stond boven de etalage, met daaronder bouw van violen, alten en celli ter verduidelijking. De matte vitrage ontnam het zicht aan de rest van de winkel, het atelier, een toonzaaltje, de deur naar de kelder en de winkel. Naast bouwer werkte er een illegale hulp in de huishouding die was blijven hangen, nadat haar hele familie was uitgezet.

De deur ging open. In stoet drie teckels, een jongeman en een lichtelijk struise dame, geëxalteerd in de mond. Beter een levende hond, dan een dode leeuw, dacht bouwer. Het schelletje van de deur maakte bouwer lichtelijk nerveus. Hij had zijn buik vol van die gefixeerde openingstijden die na een hevige, echtelijke ruzie waren vastgesteld. Bouwer omklemde met zijn ene hand een cello van een getalenteerde musicus, de andere hand hing willoos naast zijn lichaam. Alles is lucht en leegte, dacht bouwer.

De jongen gleed langzaam op het bankje dat naast de vitrinekast met violen stond. ‘De mond’ kwam bij de toonbank staan en wachtte totdat bouwer zijn ene hand had geleegd. Bouwer keek afwezig. Hij had geldzorgen.

‘Deze jongeman wil een instrument’, herhaalde de mond. Inmiddels waren de teckels gaan snuffelen in het achterliggende toonzaaltje, waarvan de deur op een kier had gestaan. Tussen teckels en violen ontstond een gemeenzame samenspraak, die binnen luttele minuten werd opgevoerd. ‘Mijn speeldiertjes’, verzuchtte bouwer en liep verontrust naar het toonzaaltje waar inmiddels een behoorlijk kabaal te horen was. Onwillekeurig moest bouwer denken aan de atonale muziek met stofzuigers die het radiootje het atelier diezelfde ochtend had gevuld. Bouwer werd boos. Hij hield niet van atonale muziek, zeker niet uit de mond van onderkruipsels en buikschuivers. Met een resolute beweging die niets aan twijfel overliet, dirigeerde bouwer de teckels uit het toonzaaltje. Bouwer hoorde Brahms op de achtergrond. ‘De romantiek’, ontsnapte nog net uit zijn mond, terwijl hij terugliep naar de winkel.

Al het nodige werd gedaan. Het huurinstrument werd zo gevonden. De aanbetaling was geen enkel probleem. Er werd een datum afgesproken en een formuliertje ingevuld. Bouwer leefde van huurinstrumenten die wat financiële zekerheid gaven. De markt was kapotgemaakt door Chinezen. Bouwer zag de mond gaan, de jongen en twee teckels. Toen hij verstrooid terugliep naar het toonzaaltje, vond hij de derde teckel dood op de grond. Het kammetje van een cello had gewonnen en de snaren striemden in zijn kopje.

Bouwer had wel meer vervelende klanten. De werkelijkheid is zoveel weerbarstiger dan de gecreëerde en verbeelde beschaving.