Ik heb lang gezocht naar die ene foto. Die hing op een prikbord in de wc beneden. Je kent het wel. Als je toch bezig bent met het meest noodzakelijke, kun je net zo goed kijken naar afbeeldingen van een vervlogen tijd. Wat waren we nog jong, wat speelden de kinderen toch leuk, wat hadden we leuke vakanties. Ik geloof dat jullie op een houten kistje stonden. Zo’n fruitkistje uit de Betuwe. Volgens mij was het een zondag is, al heb ik nooit zo geloofd in herinnering. Laat ik het actueel maken en de herinnering even laten voor wat die is. Stel je voor: jullie staan op een houten kistje. Het is zondag. De eigenaren van het terrein zijn jehova-getuigen. Die getuigen elke dag van de week, behalve op zondag. Dan is het clubdag. Zelfs de jongste heeft dan geen vrijaf. De camping, want dat is het, heeft ook vrijaf. Geen opdringerige personen, geen vileine kereltjes, geen eigenaar die met kromme tenen de gasten in het jehova-hoekje duwt. De camping haalt een dagje opgelucht adem. Zelfs het gras gaat van geestdrift vier overeind staan. En ten overstaan van de gehele camping wordt het Betuwepaar gekroond.