Een visie op toekomstgericht onderwijs, dat leest de vrouw die zo netjes in haar mantelpakje op de stoel zit, terwijl ik het moet doen met een staanplaats. De NS noemt het een vervoersbewijs (het zou beter zijn ‘one pound standing places’ aan te bieden om mensen richting OV te krijgen, zoals het Engelse theater ooit deed om mensen richting (beeldende) kunst te krijgen. Het staan in de trein valt niet te reclameren dankzij de ruimere begripsdefenitie. Het mantelpakje bezondigt zich aan pleonastische titels, in onderwijsland een usance. Staan is zo gek nog niet om een beetje overzicht te houden.