Bij aankomst dienen wij de luiken te openen, een zakje Eparcyl in de wc beneden te strooien en de kraan van de vaatwasser achter de afvalemmer te openen. Er is een code voor het internet, een sleutel van de brievenbus en een alarmnummer (Anton Gesink mocht eens onverwachts langskomen). Gelukkig hoeven wij de statuten en reglementen niet door te nemen. Gastvrouw en gastheer zijn thuis. Behulpzaam helpen zij met uitladen. Maar ’s avonds zouden wij wel overhoord worden, werd ons verzekerd. Voor het zover was, zou ons tot drie keer verteld worden dat we alles mochten gebruiken, dat de pasta niet aangevuld hoefde te worden, dat de basilicum wat water behoefde en dat we de theedoeken mochten gebruiken, als we de laatste twee dagen maar overgingen op onze eigen theedoeken, dan konden we die weer vies meenemen. Althans, dat werd aan mijn vriendin verteld. Ik was inmiddels het zwembad aan het stofzuigen, nadat ik de procedure daarvoor stap voor stap had doorgenomen met de gastheer. Ook de wijnkelder mocht ik zien – de trots van de gastheer – waarna die weer hermetisch gesloten werd na ons bezoek. We mochten eens op een idee komen. Als ik soms mocht denken dat barbecuen een behoorlijk recht toe recht aan proces was, dan zou ik deze middag voorgoed op andere gedachten gebracht worden. Het was met recht een proces, ieder gerecht behoeft een andere temperatuur, en de European Outdoorchef is daar een probaat middel voor. Kortom, gastheer en gastvrouw zijn precieze mensen, hebben een gebruiksaanwijzing tot ongeveer hun wc-borstel. Als wij dachten deze vakantie zorgeloos en werkeloos door te komen, dan konden wij dat vergeten. ’s Avonds herhaalden wij alle procedures in bed, en ’s nachts werden wij verschrikt wakker: wisten wij nog wel hoe we het gras moesten maaien – om nog maar van de kantjes te zwijgen. En de tuinslang, moest die nou rechtsom of linksom opgerold worden? Oog voor detail was er, maar zorgeloos zou deze vakantie niet worden. Toen de gastheer en gastvrouw de volgende ochtend vertrokken, oefenden wij nog eens alle procedures, en riepen ‘brand meester’ aan het eind van de dag. De dag erna zou een tweede oefening plaatsvinden. We wilden zeker weten dat we zonder kleerscheuren deze vakantie aan de voet van de Puy de Dôme zouden volbrengen, zonder noemenswaardige incidenten of consultatie bij de Grundy’s in het nabijgelegen dorp. Daarom oefenden wij overdag bij temperaturen rond de 40•C. Geen sinecure met een kleintje van anderhalf jaar op je hielen.