Pas toen ik veel ouder was, realiseerde ik me dat de grenzen van het huwelijk werden opgezocht in die personages die ik zag bewegen en praten, die ik de liefde zag bedrijven en weer bovenkomen. Er stond in aanvang iets groots op het spel. Wellicht heb ik ook gedacht dat wat zich voordeed, op een van die eerste gekleurde beeldschermen die mijn ouders hadden, iets te maken had met het ontrafelende en uiteindelijk verwoestende tafereel van het huwelijk van mijn ouders zelf. Ik werd bewust van dat ontgoochelde drama bij het zien van het toneelstuk scènes uit het huwelijk, een wat vaag aftreksel van die miniserie voor televisie uit 1974, zes periodes uit het huwelijk van Marianne en Johan, uitgestreken over twintig jaar. Het was precies de tijd dat de inflatie van dat huwelijk thuis zich definitief liet voelen. Ouders die vochten en de kinderen die daarin meegevoerd werden. Die jonge Liv Ullmann had wel wat van mijn moeder, klassiek en vrijgevochten. Alhoewel dat laatste ogenschijnlijk was; toen mijn vader vluchtte met zijn secretaresse, werd mijn moeder de bange vogel die zij in essentie al in het huwelijk was, ondanks het fatale waarmee zij mannen om haar vingers wond, of het doelgerichte waarmee zij de inrichting van ons huis ter hand nam. Een dominante vrouw met een onzekere natuur, een bange vogel met een groot romantisch hart, omringd door peuters en plantjes.