In de bocht van het Veerse Meer, daar waar het meer, met onderbreking van een weg en wat duinpannetjes, overgaat in de Noordzee, met op de achtergrond de Oosterscheldekering, trekt de donkere en regenachtige lucht voorbij en tovert een blauwe en lichtbewolkte hemel met wolken die allengs oplossen. Straffe wind, dat wel. Wij vinden het tijd voor een ‘bakkie pleur’, de duiding voor koffie van onze Vlaamse vrienden in Boekarest die ons daarmee om de oren willen slaan dat dialect niet een typisch Vlaams verschijnsel is. 

Daar staat dan toch een koffietentje, eigenlijk een mobiele bus, maar met een espresso apparaat. Echte koffie dus. We nemen er een amandelcroissantje bij, dat we zullen delen. Voor ons spelen wat Duitse families, maar voor de rest is het eindeloze strand dat Vrouwenpolder accordeert leeg. 

Nu zou u kunnen denken dat dit wat autobiografische schetsen zijn van een schrijver die kortstondig een bezoek brengt aan Zeeland, wellicht uit nostalgische motieven. Niets is minder waar. Het gaat mij om een betrekkelijk korte uitwerking van een idee. 

Het leven beweegt zich altijd maar weer, in een stroom van steeds terugkerende gewoontes en buitenissigheden. Maar soms is er een moment van onbeweeglijkheid, daar waar het leven zich even terugtrekt en paradijselijk wordt. Je zit met je koffie en hoort de wind en de ademhaling en het zachte kloppen van je hart. Zo zitten we met onze koffie aan het tafeltje met voor ons dat eindeloze strand. 

In mijn ooghoek beweegt zich een wat oudere vrouw, nat. Zeker net gezwommen, denk ik. Ze zit op twee meter afstand een beetje zijdelings naar ons te kijken, die twee figuren die wij zijn, die, om de hete maanden in Oost-Europa te ontvluchten, de koelte van de Zeeuwse stranden opzoeken. Spontaan nodig ik haar uit bij ons plaats te nemen – het aanbod dat zij met een klein spoortje van reserve aanneemt – en deel ik al snel de helft van mijn amandelcroissantje met haar. Ik zie haar aan voor een leeftijdsgenoot, maar ze is een aantal jaar jonger. Ze blijkt in het dorp te wonen, Vrouwenpolder. Er ontspint zich een aardig gesprekje tussen ons. ‘Zwemt u hier vaak?’ ‘Alleen als de gelegenheid zich voordoet.’ ‘Bent u op de fiets?’ ‘Nee, die ben ik verloren.’ Ik hoor in haar antwoorden meer dan er is. Dat is toch heel aardig; niet gelijk met dat wijsvingertje beschuldigend de (mogelijke) dief van je fiets aanwijzen, maar de ruimte overlaten voor andere scenario’s, even ‘geleend’ bijvoorbeeld. Zo keuvelt ons gesprekje voort, totdat de ‘pleur’ geledigd is, het amandelcroissantje veroberd. Mijmerend lopen wij weer over het strand met die onmetelijke lucht die even geen mensenbemoeienis tolereert. ‘Wat een vage vrouw’, hoor ik mijn vrouw zeggen. Ik blijf even stil. ‘Nee, wijs’, riposteer ik. Voordat we er erg in hebben manifesteert zich een andere kijk op de werkelijkheid, op de dingen tussen ons. Of eigenlijk niet tussen ons, maar voor ons. Je kunt zeggen: mijn vrouw is realist en kijkt met nuchtere ogen naar de rauwe werkelijkheid. Mensen worden niet mooier dan ze zijn. Je kunt zeggen: ik ben idealist en nieuwsgierig en laat door de werkelijkheid de verbeelding spreken. Mensen worden mooier. Mijn vrouw zag stoppels op haar kin. Ik had ze niet gezien. Mijn glas is half vol, zoals ze het zelf wel eens bondig formuleert. Beter is, samen hebben we een vollediger beeld van de werkelijkheid, juist door onze verschillen. 

Ik ben benieuwd of ze mijn verhaal onderschrijft, of dat ik ook in dit verhaal opgesloten zit. Een gemis dat ze weer naar Boekarest is.