Als je mij zou vertellen – jaren later als de herinnering de werkelijkheid heeft aangevreten – dat je maar vier dagen in Thailand bent geweest, dan had ik dat weggehoond. De feiten op tafel graag: geen mooie verhalen. Maar tickets, bootreizen, het bonnetje van de bus. De Thaise autoriteiten zullen ongetwijfeld ergens je aankomst én vertrek hebben geregistreerd. Je hebt immers je visa moeten invullen waarop de uitreisgegevens ook al stonden. Dat het mezelf zou overkomen en dat de herinnering geen herinnering is, omdat ik nu schrijf, met één been in dit rommelige en ongeorganiseerde land, kon ik in de verste verte niet vermoeden. Okee dan, de feiten. Op 27 juli vlieg ik naar Bangkok, vanaf Brussel. Of eigenlijk neem ik eerst de Thalys van Brussel naar Amsterdam en dan de vlucht van Amsterdam naar Bangkok. Op 31 juli, de verjaardag van mijn dochter, vlieg ik terug naar Brussel, met een overstap in Amsterdam. Mijn paspoort maakt het nog pregnanter: 28 juli gearriveerd, 31 juli vertrokken. En hoe ik me voel: mislukt. Dat is het eerste woord dat bij me opkomt. Niet in staat een adequaat antwoord te geven op de gegeven situatie als ik me verzachtend en analyserend uitlaat. Sta me dat toe, als je blieft. Misschien dat ik me daardoor iets beter zal voelen. Tekortgeschoten. Vooral naar anderen. De meeste keuzes zijn nogal arbitrair, maar sommige keuzes zijn zwaarwegend, voelen als lastig, omdat je weet dat je altijd iemand tekort doet. Omdat er verschillende belangen zijn die niet te verenigen zijn. Maar tot zo ver de feitelijkheden met het lichte, beschouwelijke sausje erover heen. Fictie is zoveel ravissanter.