Het schooljaar is begonnen. Dat varkentje zullen we eens even lekker wassen. Voor mij zitten 32 brave leerlingen. Zitten is te veel gezegd. 28 leerlingen zitten, 4 kijken me wat onbeholpen aan: geen zitplaats. Ik geef de eerste twee – wie zijn mijn lievelingen? – mijn stoel. Een docent met twee stoelen, hoor ik u zeggen? De ene stoel vergezelt het bureau, de andere de computer. Stoelen kun je toch verrijden? Nee. Als je de stoel achter het bureau beweegt, zit die klem onder het whiteboard. De andere stoel staat klem tussen vensterbank en archiefkast. Twee studenten nemen met moeite plaats. Voor de laatste twee haal ik stoelen uit de kantine; de deeltijdconciërge is nergens te bekennen. Zelf heb ik nog net een omgedraaide papierbak. Ik moet het helaas doen met te laag en te krap. Respect zit hem in persoonlijkheid, niet in de ruimte die je tot je beschikking hebt. Dat geldt evenzeer voor de leerling. Misschien kan de dierenbescherming iets betekenen voor het onderwijs. Een mestvarken heeft immers 1,3 m2 tot zijn beschikking, een leerling 1,1 m2. Een beterlerenkeurmerk: hoe meer sterren hoe meer ruimte. In de school met de meeste sterren krijgen de leerlingen de meeste ruimte. Het kost iets meer, maar dan kun je lekker scharrelen. Weg met de plofklas wordt het adagium in onderwijsland. In Den Haag zullen ze cynisch hun schouders ophalen: boeren en varkens worden knorrend vet.